วันที่ 2 พฤษภาคม 2549

เนื่องด้วยข้าพเจ้า จะต้องอำลา ลาจาก โดนพราก กระชากไป โรงเรียน

ข้าพเจ้าจึงมีความประสงค์ จะย้ายไปเขียนรวบยอดที่บล๊อกอีกอันหนึ่ง

จะพยายามอัพทุกอาทิตย์ ในชั่วโมงคอมพิวเตอร์ (ถ้าอาจารย์จับไม่ได้)

ปิดเทอมหน้า ข้าพเจ้าจะมาอัพเช่นดั่งเดิม

จึงเรียนมาเพื่อทราบ โดยทั่วกัน

--------

2 mai, 2006.

Parce que j'irai à l'école.

Ainsi je veux écrire à seulement blog. [Si le professeur ne peut pas voir].

Les vacances prochaines que je mettrai à jour comme passé.

Mes sentiments respectueux.

--------

2 Μάιος, το 2006

επειδή θα πάω στο σχολείο .

έτσι θέλω να γράψω σε μόνο ένα blog [εάν ο δάσκαλος δεν μπορεί να δει].

τις επόμενες διακοπές θα ενημερώσω όπως μετά από .

πλήρη σεβασμού μου.

-------

ประวัติศาสตร์ของอิสราเอลตามที่ปรากฏในพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมเริ่มต้น

เมื่อพระเจ้าทรงเรียกอับราฮัมให้เป็นบิดาของชนชาติใหม่ (ปฐก.12:1-3)

มีเรื่องเชื่อมโยงกันเรื่อยมาตั้งแต่อับราฮัม อิสอัค (ปฐก.21;1-7) ยาโคบ (ปฐก.25:19-26)

จนถึงเรื่องบรรพบุรุษของอิสราเอลสิบสองเผ่า (ปฐก.29:31-30;24)

บุคคลสำคัญเหล่านี้คือ บรรพชนต้นตระกูลอิสราเอล (The Patriarchs )

ในพระธรรมปฐมกาลบทแรก ๆ บอกเราว่าอิสราเอลไม่ใช่คนพวกแรกที่อาศัยอยู่ในโลก

อับราฮัมมีชีวิตอยู่ประมาณ ก.ค.ศ. 1900 การศึกษาทางโบราณคดีบอกเราว่า

มีอารยธรรมสำคัญ ๆ อยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว คือมีหลักฐานแสดงว่าในปาเลสไตน์

และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีคนอาศัยอยู่มาตั้งแต่โบราณกาล

ย้อนหลังไปได้ไกลถึง ก.ค.ศ. 10,000 เมืองเก่าแก่ที่สุดที่ขุดซากพบได้แก่ เมืองเยรีโคและอียิปต์

เยรีโคสร้างขึ้นเมื่อประมาณ ก.ค.ศ. 8000 อียิปต์ประมาณ ก.ค.ศ. 4000

ส่วนหลักฐานที่เป็นคำจารึกเก่าแก่ที่สุดได้มาจากทางภาคใต้ของเมโสโปเตเมียโดยชาวสุเมอร์

คาดกันว่าคงจะจารึกไว้เมื่อประมาณ ก.ค.ศ. 3300 การรวมตัวเป็นกลุ่มการเมืองที่ใหญ่ขึ้น

กลุ่มแรกอยู่ในประเทศ ซึ่งเรียกกันว่าราชอาณาจักรอียิปต์เก่า (ประมาณ ก.ค.ศ. 2900)

อีกสามร้อยปีต่อมามีการสร้างพีระมิดรุ่นแรกขึ้น พีระมิดเป็นสุสานขนาดใหญ่โตมโหฬาร

มหาพีระมิดซึ่งมีขนาดใหญ่ที่สุดสูง 48 ฟุต พีระมิดเหล่านี้สร้างถวายฟาโรห์แห่งอียิปต์

ซึ่งประชาชนนับถือว่าเป็น "เทพเจ้าผู้สถิตอยู่ในโลก" ศพของฟาโรห์ถูกอาบยากันเน่าเปื่อย

และเก็บรักษาไว้ในพีระมิดเพื่อรอวันพื้นคืนชีพขึ้นมาใหม่ ชาวอียิปต์เชื่อว่าคนธรรมดา

ไม่มีหวังจะได้เข้าร่วมในชีวิตที่พื้นขึ้นใหม่หลังจากที่ตายไปแล้ว

รัฐที่ใหญ่ที่สุดแห่งแรกในเมโสโปเตเมียก่อตั้งโดยชาวอัคคาด (Akkadian)

ชนชาตินี้สามารถพิชิตชาว สุเมอร์เผ่าที่ผนึกกำลังกันได้ไม่ดีเท่าไรนัก ก.ค.ศ. 2600

ซาร์กอนผู้นำของชาวอัคคาดได้ชัยชนะทั่วแผ่นดินเม-โสโปเตเมีย

ในบริเวณดังกล่าวแต่ละเมืองจะมีเทพเจ้าของตนประจำอยู่

อำนาจและความยิ่งใหญ่ของเทพเจ้าแต่ละองค์วัดกันด้วยอำนาจทางการเมืองของเมืองที่อยู่ใต้อารักขา

อับราฮัมมิใช่คนแรกที่เริ่มมีอารยธรรม เพราะก่อนหน้านั้นมีอารยธรรมเก่าแก่อยู่แล้ว

การเดินทางผจญภัยของท่านมิใช่เป็นตอนเริ่มต้นของประวัติศาสตร์มนุษยชาติ

มีผู้บันทึกประวัติศาสตร์ของมนุษย์ไว้ก่อนสมัยของอับราฮัมเรื่อยมาจนถึงปัจจุบัน

ผู้เขียนพระคัมภีร์พูดไว้ชัดเจนว่า พระเจ้าทรงทำงานท่ามกลางมนุษย์มานานก่อนสมัยอับราฮัมแล้ว

แต่ทรงเริ่มต้นงานใหม่ในสมัยของท่าน พระเจ้าทรงสำแดงพระองค์ให้อับราฮัม

และเชื้อสายของท่านรู้จักในลักษณะที่ลึกซึ้งและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

เพื่อให้พวกเขานำความรู้นั้นไปแบ่งปันแก่คนอื่น

บล๊อคหน้า เรื่อง การอพยพ

ช่วงนี้อาจจะดองบล๊อคหน่อย แต่ไม่นานหรอก

ก็ใกล้เปิดเทอมเข้ามาแล้ว ตอนนั้นคงจะได้ดองยาวหลายเดือน..

จัดประวัติศาสตร์อิสราเอลไว้ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ เริ่มตั้งแต่มนุษย์อาศัยอยู่ในถ้ำ

เมื่อประมาณ ก.ค.ศ. 10,000 และจบลงในสมัยของเราซึ่งใกล้ ค.ศ. 2000

รวมประวัติศาสตร์ทั้งหมด 12,000 ปี

แต่ประวัติศาสตร์อิสราเอลมีเพียงหนึ่งในหกของระยะเวลาดังกล่าว

คือตั้งแต่ ก.ค.ศ. 2000 จนถึงเวลาหลังจากที่พระเยซูคริสต์ประสูติเล็กน้อย

แผนภูมิแสดงประวัติศาสตร์อิสาราเอลในประวัติศาสตร์มนุษย์ชาติ แผ่นที่ 1

บทที่ 1 บรรพชนต้นตระกูลอิสราเอล (ประมาณ ก.ค.ศ. 200-1550)

ประวัติศาสตร์ช่วงนี้เป็นช่วงที่ประชาชนเร่ร่อนเลี้ยงสัตว์กำลังแสวงหาที่สำหรับตั้งถิ่น

ฐานเพื่อทำมาหากิน ในบรรดาคนเหล่านั้นมีอับราฮัมและเชื้อสายของท่านคือ อิสอัค

เอซาว ยาโคบ และบุตรชายสิบสองคนของยาโคบซึ่งมีโยเซฟรวมอยู่ด้วย พวกเขา

อพยพออกจากเมโสโปเตเมียไปยังปาเลสไตน์และอียิปต์ หลังจาก ก.ค.ศ. 1550 อียิปต์

สามารถกอบกู้เอกราชกลับคืนมาจากชนชาติเร่ร่อนที่เข้ามาตั้งถิ่นฐาน พวกอิสราเอล

จึงกลายเป็นทาสในประเทศอียิปต์

บทที่ 2 การอพยพ (ประมาณ ก.ค.ศ. 1550-1250)

ประวัติศาสตร์ช่วงนี้อียิปต์มีอำนาจมาก สามารถควบคุมดินแดนปาเลสไตน์ได้ ส่วนใหญ่

เชื้อสายของอับราฮัมตกเป็นทาสในอียิปต์ ต่อมาโมเสสได้รับการทรงเรียกจากพระเจ้า

ให้นำอิสราเอลออกจากอียิปต์ไปภูเขาซีนาย ที่นั้นพวกเขาได้ทำพันธสัญญากับพระเจ้า

และได้รับพระบัญญัติสิบประการซึ่งเป็นแนวทางสำหรับการรับใช้พระเจ้าและปฏิบัติต่อ

กันและกัน

บทที่ 3 อิสราเอล 12 เผ่า (ประมาณ ก.ค.ศ.1250-1000)

ช่วงนี้ประเทศอียิปต์อ่อนกำลังลงจนแทบไม่มีอำนาจควบคุมปาเลสไตน์ คนเผ่าเร่ร่อน

หลายเผ่ารวมทั้งอิสราเอลกำลังต่อสู้กันเพื่อช่วงชิงอำนาจปกครองแผ่นดินปาเลสไตน์

โยชูวานำอิสราเอลเข้าสู่แผ่นดินปาเลสไตน์ มีผู้วินิจฉัยจำนวนหนึ่งที่พระเจ้าทรงเรียกให้

เป็นผู้นำทำหน้าที่ช่วยเหลือพวกเขาเมื่อเกิดความขัดแย้งกับคนต่างชาติ ซึ่งมีพวก

ฟีลิสเตียเป็นคู่อริที่อันตรายที่สุด

บทที่ 4 กษัตริย์องค์แรกๆ ของอิสราเอล (ประมาณ ก.ค.ศ. 1000-922)

ช่วงนี้พวกฟีลิสเตียเป็นเผ่าที่คุกคามอิสราเอลอย่างหนัก ไม่มีผู้วินิจฉัยคนใดสามารถ

ยับยั้งพวกฟีลิสเตียที่กำลังเข้าคุกคามดินแดนของพวกอิสราเอลได้ ซามูเอลจึงเลือก

ซาอูลและดาวิดให้เป็นกษัตริย์ของพวกอิสราเอลโดยให้กษัตริย์เป็นผู้สร้างกองทัพเพื่อ

พิชิตดินแดนปาเลสไตน์ กษัตริย์ซาอูลล้มเหลว แต่กษัตริย์ดาวิดประสบความสำเร็จ

อย่างใหญ่หลวง สามารถเอาชนะพวกฟีลิสเตียและราชอาณาจักรต่าง ๆ ที่อยู่รอบๆ

ปาเลสไตน์ ยุคนี้เป็นยุคที่อิสราเอลมีอำนาจสูงสุด กษัตริย์ซาโลมอนโอรสของดาวิดได้

สร้างพระวิหารและอาคารต่าง ๆ มากมายที่กรุงเยรูซาเล็ม

แต่ก็เก็บภาษีประชาชนอย่างหนัก

บทที่ 5 สองราชอาณาจักร (ประมาณ ก.ค.ศ. 922-802)

หลังจากที่ซาโลมอนสิ้นพระชนม์แล้วก็เกิดสงครามกลางเมืองในอิสราเอล ทำให้ราช

อาณาจักรถูกแบ่งเป็นสองส่วน ราชอาณาจักรยูดาห์อยู่ด้านใต้ปกครองโดยกษัตริย์

ราชวงศ์ดาวิด ราชอาณาจักรอิสราเอลอยู่ด้านเหนือปกครองโดยกษัตริย์ที่พวกผู้เผย

พระวจนะเป็นผู้เลือกสรร

บทที่ 6 สมัยจักรวรรดิอัสซีเรียเรืองอำนาจ (ประมาณ ก.ค.ศ. 802-610)

ช่วงต้นของบทนี้ไม่มีชาติใดที่มีอำนาจมากพอที่จะเข้าควบคุมอิสราเอล ทั้งสองราช

อาณาจักรจึงมีสันติสุขและเจริญรุ่งเรือง แต่ผู้เผยพระวจนะอาโมสและโฮเชยาประณาม

ความอยุติธรรมในสังคม ท่านทั้งสองเตือนภัยที่กำลังจะมาถึง กษัตริย์องค์ใหม่ของอัส

ซีเรียขึ้นครองอำนาจ และสามารถพิชิตราชอาณาจักรอิสราเอลได้เมื่อ ก.ค.ศ. 721

ประชาชนถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลย ส่วนราชอาณาจักรยูดาห์ยอมจำนน แต่ก็ก่อการ

กบฏบ่อยครั้งแต่ก็ถูกอัสซีเรียควบคุมไว้ได้ โดยที่อียิปต์ไม่ได้ให้ความช่วยเหลือ ผู้เผย

พระวจนะอิสยาห์ขอร้องให้ประชาชนวางใจในพระเจ้า

บทที่ 7 สมัยจักรวรรดิบาบิโลนเรืองอำนาจ (ประมาณ ก.ค.ศ. 610-539)

หลังจากนั้นอัสซีเรียก็อ่อนอำนาจลง ถูกสามประเทศรุกราน คืออียิปต์ มีเดีย และบาบิ

โลน เมื่ออัสซีเรียพ่ายแพ้จักรวรรดิก็ถูกแบ่งปันกัน อียิปต์พยายามกลับมาควบคุม

ปาเลสไตน์อีกแต่ก็พ่ายแพ้บาบิโลนที่คาร์เคมิช (ก.ค.ศ. 605) ยูดาห์พยายามเรียกร้อง

เอกราชของตน แต่ก็พ่ายแพ้บาบิโลน (ก.ค.ศ. 597) หลังจากยูดาห์เป็นกบฏบาบิโลนก็

บุกโจมตีอีก (ก.ค.ศ. 587) และทำลายกรุงเยรูซาเล็มพร้อมทั้งพระวิหารพังพินาศ พวกผู้

นำของยูดาห์ถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยที่บาบิโลน

บทที่ 8 สมัยจักรวรรดิเปอร์เซียเรืองอำนาจ (ประมาณ ก.ค.ศ. 539-331 )

ไซรัสกษัตริย์แห่งเปอร์เซียพิชิตบาบิโลนได้เมื่อ ก.ค.ศ. 539 พระองค์ทรงอนุญาตให้พวก

ยิวกลับไปยูดาห์เพื่อสร้างพระวิหารในกรุงเยรูซาเล็มขึ้นใหม่ เกิดความยุ่งยาก

หลายอย่าง กว่าจะสร้างสำเร็จได้ก็ล่วงเลยไปถึงปี ก.ค.ศ. 516 ในปี ก.ค.ศ. 445 เนหะมีย์

ได้รับอนุญาตให้กลับไปยูดาห์เพื่อซ่อมแซมกำแพงเมืองและสถาปนามณฑลยูดาห์

ประมาณ ก.ค.ศ. 397 เอสราเดินทางจากบาบิโลนพร้อมกับหนังสือห้าเล่มแรกของพัน

สัญญาเดิม ซึ่งเป็นหนังสือที่ใช้เป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตของอิสราเอล

บทที่ 9 สมัยจักรวรรดิกรีกเรืองอำนาจ (ประมาณ ก.ค.ศ. 331-65)

อเล็กซานเดอร์มหาราชแห่งประเทศกรีกพิชิตเปอร์เซียได้ หลังจากที่พระองค์สิ้นพระ

ชนม์กรีกก็ยังปกครองต่อไป ปี ก.ค.ศ. 323-198 ทอเลมีราชวงค์กรีกซึ่งอยู่ที่อียิปต์มี

อำนาจปกครองพวกยิว ในปี ก.ค.ศ. 198 เซลูคัสเข้าควบคุมปาเลสไตน์ กษัตริย์อันทิโอก

ที่ 4 พยายามทำลายศาสนายิว บังคับให้ปฏิบัติตามธรรมเนียมกรีก ยิวกลุ่มหนึ่งเรียกว่า

พวกแมคคาบีได้นำประชาชนต่อต้าน ในที่สุดก็สามารถเลือกกษัตริย์ของพวกตนขึ้นปก

ครองยูดาห์

บทที่ 10 สมัยจักรวรรดิโรมันเรืองอำนาจ (ประมาณ ก.ค.ศ. 65 - ค.ศ. 70)

ความขัดแย้งเกิดขึ้นท่ามกลางพวกแมคคาบี พวกเขาจึงเชิญพวกโรมันมาตัดสินว่าจะ

เลือกใครเป็นกษัตริย์ พวกโรมันแต่งตั้งอันทิปาสให้เป็นผู้ปกครองยูดาห์ และเฮโรดมหา

ราชเป็นกษัตริย์องค์แรกที่ปกครองปาเลสไตน์ พระเยซูคริสต์ประสูติในรัชกาลนี้

คริสเตียนเกิดขึ้นจากชีวิตและพันธกิจของพระเยซูคริสต์ ชาวยิวต่อต้านคริสต์ศาสนา

และขอร้องชาวโรมันให้ทำลายเสีย ภายหลังยิวก่อการกบฏ จึงถูกลงโทษด้วยการ

ทำลายกรุงเยรูซาเล็ม รัฐยิวจึงถึงกาลอวสาน (ค.ศ. 70)